این روزها همه‌اش دارم فکر مى‌کنم «انگیزه» چه موهبت بزرگیه. انگیزه که داشته باشی، میخوای هر جوری هست برسی به هدفت، دلت میخواد موانع رو از پیش پات برداری، دوست داری تو مسیری که انتخاب کردی جلو بری و موفق بشی.
ولی واقعاً انگیزه رو چطور میشه به دست آورد؟ یه نیروی درونیِ خودبخودیه یا یه عامل بیرونی که باید گشت و پیداش کرد؟ راحت میشه گیرش آورد یا برای به دست آوردنش باید سعی کرد، زحمت کشید؟
در مورد من، انگیزه یه جور نیروی محرکه قویه که وابستگی زیادی به هدف و بینش و عملکردم داره.
اگه هدف امکان‌پذیری داشته باشم و با تمام وجود بخواهم به دستش بیارم و شرایط هم تا حدی مهیا باشه و مشوق هم داشته باشم و مانع خاصی هم نباشه، بله در این صورت، انگیزه زیادی دارم که راه بیفتم و قدم بردارم و جلو برم.
میگم شرایط و موانع برای اینکه اینها دو تا سنگ بزرگن که به همین راحتی نمیشه ازشون گذشت.
خیلی‌‌وقتها انرژی زیادی داری و واقعاً دلت میخواد راه بیفتی و دست به کاری بزنی که به هدفت نزدیکتر بشی، ولی آدمای دور و بر سنگ میندازن، بدجور هم میندازن. همون اول کار، تمام سعیشون رو می‌کنن هدفت رو کوچیک و بی‌ارزش جلوه بدن و آرزوت رو بچگانه و خام.
اگه اهمیت ندی و راه خودت رو بری و کار خودت رو بکنی، شروع مى‌کنن سنگ انداختن. اگه مثلاً باید هزینه‌ای برای هدفت پرداخت کنی، همین راه آب رو می‌بندن و چنان میندازنت تو هچل که دو برابر زمانی که در نظر گرفتی، معطل همین قدم اول بشی.
اگه باید درس بخونی، کاری می‌کنن که حتی یک دقیقه هم وقت پیدا نکنی یه کتاب ورق بزنی، چه برسه به درس خوندن.
اگه به آخر هفته‌هات احتیاج داری تا رو کار و هدفت تمرکز کنی، آخر هفته‌ها رو ازت می‌گیرن.
خلاصه که دیگران، غریبه و آشنا، موانع مهمی‌ان که انگیزه رو همون اول کار ضعیف می‌کنن و اصلاً می‌کشن، طوری که با خودت بگی: «ولش کن، هر کاری کردم نشد، نمیشه دیگه» و آرزو و خواستت رو رها کنی.
اما اگه آدمای سنگ‌انداز نباشن و شرایط هم مهیا باشه، اولین حسی که آدم رو به سعی کردن و زحمت کشیدن و جلو رفتن تشویق می‌کنه، همین انگیزه است.
بهت خلاقیت و قدرت تفکر میده، بهت امید میده و باعث میشه به آینده خوش‌بین بشی. به کارهات نظم میده، بهت نیروی راه رفتن و کار کردن میده و از همه مهمتر بهت شادی و رضایت میده.
انگیزه خیلی حس خوبیه، بهت بال و پر پرواز میده و دنیای رنگارنگی رو برات تصویر مى‌کنه که با سعی و زحمت خودت شکل می‌گیره.
امیدوارم همه کسایی که هدفی دارن، انگیزه رسیدن بهش رو هم داشته باشن. آمین.
بشاگرد که چند سالیست از بخش به شهرستان ارتقاء یافته نیاز مبرم به توجه مثبت مسئولین دارد،کار،تلاش،همت،دلسوزی،وظیفه شناسی،وووکه این کلمات در کارنامه مسئولین چند ارگان بشاگرد به کلی وجود ندارد و حتی اگر از آنها بپرسید معنی این کلمات را نمیدانند و فقط بر میز ریاست تکیه و به منافع خود می اندیشند.مشکل اول محورهای ارتباطی روستاها دور افتاده به مرکز شهرستان است که بر طرف کردن این مشکل گرهی از مشکلات مردم گشوده میشود.سال گذشته بود که خبری در مورد زیر ساخت و آسفالت 12راه روستایی که استاندار محترم سفری به بشاگرد داشتند منعکس شد و حتی مسئولین اداره راه بشاگرد هم بهره برداری این 12 پروزه را تا پایان سال 91 وعده دادند که امیدواریم مسئولین به قول خود عمل کنند و این 12 پروژه را به بهره برداری برسانند،البته به کندی صورت میگیرد.اداره راه بشاگرد هم تاکنون کارنامه مثبتی از خود نشان نداده که قابل رضایت مردم باشد،چه درمورد راهای اصلی و چه در مورد راهای فرعی شهرستان.این روزها شاهد انتقادهای زیادی از فرمانداری و بخشداریها و شهرداریها و ادارات زیربط هستیم که نشان میدهد نمره مثبتی در کارنامه ندارند و نمیتوانند رضایت مردم را جذب کنند.فرماندار محترم که یک شخص غیر بومی هستند بایدعملکرد مثبتی را از خود نشان دهد و رضایت مردم را جذب کند و برای حفظ سمت خود باید تلاش بیشتری کند.امید میرفت که برای سمت فرمانداری شخصی انتخاب شود که مشکلات و محرومیتها و کمبودها ،رنجها،سختیها وووو مردم را درک کند و با جدیت کامل برای پیشرفت و توسعه منطقه تلاش کند.همچنین بخش دارهای محترم که افراد بومی منطقه هستند مردم از آنها انتظارات بیشتری دارند،اما به نظر میرسد از آنها هم انتقادهایی صورت میگیرد،انتظار میرود وقتی یک شخص بومی در منطقه مسئولیتی را بر عهده آن میدهند تلاش بیشتری باید انجام دهد چون خود رنج دیده محرومیت و سختیها است پس باید همت به خرج دهند وبدون ترس پیگیر رفع مشکلات ریز و درشت منطقه باشد.و از دو شهرداری که در بشاگرد فعالیت دارند هم حرفهایی شنیده میشود که بزرگ نمایی آنها جایزنیست و امیدواریم وظیفه شناس باشند،البته نمیتوان خدمات ادارات را نادیده گرفت،کارهایی انجام میشود اما به کندی ،انتظار میرود که بیشتر از این مسئولین باید همت به خرج دهند و پیگیر برطرف کردن مشکلات باشند اما تا جایی که بنده در روستاها پرسه میزنم کارنامه رضایت بخشی از مسئولین بین مردم مشاهده نمیشود.همچنین اداره آموزش وپرورش باید در خدمات دهی به مدارس روستاها توجه بیشتری داشته باشد،مدارس روستاها با مشکلات و کمبودهای فراوانی روبرو هستند که نیاز به همت و تلاش مسئولین دارد،البته در مدارس شهرهای گوهران و سردشت هم مشکلاتی به چشم میخورد که توجهی به آنها نمیشود خصوصا دبیرستان شهید بهشتی شهر گوهران.ادراه مخابرات شهرستان بشاگرد یکی از ناکارآمد ترین اداره شناخته شده که مدام از آن انتقاد میشود و نشان میدهد که این اداره هیچ خدمات دهی خوبی بین روستاها انجام نداده و همیشه صحبت از قطعی پی در پی خطوط همراه روستاهاست.در وبلاگ اخباربشاگرد دیده میشود که سناریویی در مورد رفتن بخشدارها منتشر کردند که مشخص نیست این موضوع صحت دارد یا کذب است و بعضیها رو خوشحال کرده و بعضی ها رو نگران،وجای سوال است ،آنهایی که از رفتن بخشدارها خوشحالند علتش چیست؟آیا نمیشود از یک فرد بومی برای پیشرفت و توسعه منتظقه حمایت کرد؟چرا باید بیگانه پسند باشیم؟چرا باید بشاگرد برای افرار غیر بومی اشتغال ایجاد کند؟ وقتی میبینید یک شخص بومی برای پیشرقت شهر خود فعالیت میکند دلیل نمیشود از کوچکترین کم کاری بر علیه آن سناریو و کذب منتشر و آنها را تخریب کرد،انتقاد ،پیشنهاد،نظر میتواند داد اما از رفتن یک شخص بومی که خود رنج دیده سختیهاست نباید خوشحالی کرد تا یک شخص غیر بومی روی کار آید که هیچ کاری را از روی دلسوزی انجام نمیدهد.مگر در همین منطقه بشاگرد افرار غیر بومی نیستند که مدیریت میکنند؟آیا کارنامه مثبتی دارند؟ و با جدیت پیگیر رفع مشکلات مردم هستند؟جای بسی خوشحالیست که افرادی بومی در چند اداره بشاگرد مدیریت میکنند.به جای اینکه مدیریت منطقه خود را به بیگانگان بسپارید، بهتر است خود آن را مدیریت کنید که رنج دیده آن منطقه هستی و میدانید چه کمبودهایی دارید.البته چرا اگر مشاهده شد که یک مسئول بومی هیچ کارایی مثبتی ندارد و مسئولیت پذیر نیست و توجهی به مشکلات منطقه ندارد رفتن و تعویض آن جایز است. مهمتر از همه امنیت منطقه..منطقه بشاگرد گذرگاهی برای عبور و مورور و حمل مواد مخدر برای سوداگران مرگ شده که این امر باعث نگرانی مردم شده که هم امنیت منطقه به خطر می افتتد و هم خطری جدی برای جوانان است.بهتر است که مسئولین امنیتی شهرستان در این خصوص همت بیشتری به خرج دهند از بروز چنین خطراتی جلوگیری کنند.
باسمه تعالی
مراسم پرفیض دعای کمیل در جوار حرم نبوی ( ص ) و ائمه بقیع ( ع )
با حضور زائران هتل راما المدینه و همکاری بعثه مقام معظم رهبری
به میزبانی هتل انصار جردن تولیپ روز پنج شنبه مورخ 2/11/93
ساعت 21:30 با تلاوت قران برادر شیرزاد اغاز شد و سپس
حجت الاسلام و المسلین حاج آقا فرشاد یزدی سخنرانی نمود
و حاج آقا عرب سرخی مداح اهلبیت دعای کمیل را قرائت کرد .